Kalabalıklar İçinde Yalnızlık

Hatırı sayılırcasına tanıdığın vardır. Hadi biraz da araya sokabildiğin insanlar vardır. Günün sonunda keyfini yerine getirenler vardır. Sosyal bir insansın yani.

Her şey gayet güzel ilerliyor. Sonra akşam mesain bitiyor ve eve geri dönüyorsun. Zili çalmana gerek çünkü açabilecek insan yok. Anahtarla giriyorsun içeriye. İçeri girdiğinde dağınık bir salon karşılıyor seni. Ardından odana gidiyorsun. Orası da bir hayli dağınık. Üstünü değiştirip çekiyorsun pijamalarını üstüne. Koridordan mutfağa giderken üstüne ceketini giyiyor oluyorsun. Mutfağa gidince önce bulaşıklara bakıyorsun sonra dolaba. Dolapta hiçbir şey olmadığı aklına geliyor ve bangonun üstündeki yemek broşürlerinden rastgele bir tanesini alıyorsun. Salona geçerken yemeğini söylemiş oluyorsun bile. Masanın üstüne bıraktığın bilgisayar çantanı açıyorsun. Bilgisayarını ve dosyalarını büyük yemek masasına yayıyorsun. Ofisten iş getirmişsin yine. Mutfağa geçip su ısıtıcısına su katıp çalıştırıyorsun. Tam o sırada kapı çalıyor. Yemeğin gelmiş. Ücretini ödeyip masaya getiriyorsun. Masada bir yere koyup işine dönüyorsun ve o yemek aklına dahi gelmiyor artık. Yalnızlığın verdiği sessizlikle beraber işlerini halledip, televizyondan açtığın rastgele bir filmle, rahat üçlü koltuğunda uyuyakalıyorsun.

Sabah oluyor. Alarmının tiz sesine uyanıyorsun. Hızlı bir şekilde hazırlanıyorsun ve çantanı toplamak için salona geçiyorsun. O sırada akşam söylediğin ve yemediğin yemeğini görüyorsun. Sabah kahvaltısı söylemene gerek kalmıyor. Çantanı toparlayıp, hızlı bir kahvaltı ederek evden çıkıyorsun. Yarım saat süren bir yolla çalıştığın yere varıyorsun ve yine sosyalliğinin getirdiği renkli hayata kapılıyor, gününü su misali geçiriyorsun.

Hayal edebildin mi? Ne kadar sıradan.

Bu hayatı mı hakediyorsun sen? Hayır haketmiyorsun.

Böyle olmamak için ne mi yapman lazım? Hayal etmen lazım. Çünkü ne yapıyorsan işin içinde bir miktar da olsa dahi hayal yoksa o iş monotonlaşır, sıradan olur. Sen bunları haketmiyorsun. Dağınık bir evde, hazır yemeklerle yaşamak zorunda değilsin. Senin hayallerin var. Kalabalıklar içinde yalnız olsan dahi sen varsın. Hayatın boyunca unutmaman gereken tek bir şey var. Sen varolduğun sürece yapacak şeyler hiç bitmeyecek. Dinlenebilirsin ama pes etmek yok.