Ay'a Baktım, Kendimi Anımsadım

     Yorgun hissettiğimi farkettiğim an oturdum bir banka. Gökyüzü siyah elbisesini giymiş, şehrin ışıklarından az çok görünen yıldızlar ile birlikte bütünleşmişlerdi. Güzellerdi evet... Ama benim dikkatimi çeken tek bir detay vardı. Yavaş yavaş yine bir bütün olmaya çalışan Ay. 

     Görkemi, asaleti ve asilliği ile yıldızların ışıltısını iyice söndürüyordu. Güneş gibi yakmıyordu. Gecenin sessizliği sayesinde huzur veriyordu. Kanayan, kabuk bağlayan yaralarıma ilaç oluyordu. Göğsümde ne zaman bir sızı hissetsem, Ay'ın huzur dolu görüntüsüne koşturuyordum. 

     İnsan ömrü kısıtlı. Ama sen, sevgili Ay! Benim ömrüm bitene kadar yanımda kalan tek dostum olacaksın. Evren var olduğu sürece sen orada bütün görkemin ile yanımda olacaksın. Arada bir kayboluyorsun. Özlüyorum seni. Ama mutlaka geri döneceğinden emin olduğumsun. Seni seviyorum, Ay! Her zaman yanımda olduğun için de teşekkür ederim.